Afscheidswoord van de familie

Velen onder jullie weten het misschien niet, maar een molen kan niet enkel malen; hij heeft ook iets te vertellen.
Als hij niet aan het malen is, staan de wieken in ruststand, de molenaar rust. Een vertrouwd, dagelijks beeld voor iedereen hier in het dorp. Maar er zijn ook nog andere wieken-standen die elk een andere boodschap hebben.
Pa, toen jij en Ma trouwden, zette je de wieken in vreugdestand en de molen vertelde op die manier aan iedereen hoe gelukkig je was.
Eén en twee jaar later toen wij – Jean-Pierre en Herbert – geboren werden zette je de wieken van de molen opnieuw in vreugdestand om te laten zien aan de wereld hoe fier je op ons was. Ook toen je kleinkinderen Koen, Wout en Anton hun intrede deden, deed je hetzelfde voor hen, als trotse grootvader.
Vandaag is het onze beurt. De dag dat je stierf hebben we de wieken in rouwstand gezet, net zoals jij gedaan hebt voor je vader bijna 70 jaar geleden, toen hij van jullie heenging.

Op deze manier maken wij aan de wereld kenbaar hoe fier wij allemaal zijn op jou.

Ook ma was altijd trots op jou. Ze grapte wel eens dat pa getrouwd was met de molen, maar zij wist wel waar zijn hart in de allereerste plaats naar uitging.

Theo, Pa, Vake, we zullen je allemaal heel hard missen,
en maak je niet ongerust,
we gaan goed voor Moeke zorgen.

Over enkele dagen zetten we de wieken van de molen terug in ruststand.
En iedereen weet nu wat dat betekent;
de molenaar rust.

Lieve Theo, Pa, Vake,
rust zacht.